Vanaf nu kan ik weer genieten van mijn weekenden. Vanaf maart dit jaar heb ik vrij weinig doordeweeks gedaan, wegens het staken van mijn studie, waardoor het weekend niet echt als een weekend aanvoelde. Eerder een verlenging van mijn toch al saaie en nutteloze week. Nu ik mijn eerste schoolweek achter de rug heb, kan ik echt blij zijn dat ik tot maandag (afgezien van de paar uurtjes die ik moet werken bij mijn bijbaantje) lekker vrij ben.

En ja, ik blijf gewoon ’school’ zeggen. Ook al zit ik nu op de universiteit. Want blijkbaar mag je dan niet meer het woord ’school’ in de mond nemen. Daar is de universiteit te volwassen en te elitair voor. My ass. Zo lang docenten er op hameren dat bepaalde colleges verplicht zijn en dat als je meer dan 10% mist een onvoldoende voor je tentamen hebt, meisjes giechelend in de collegezaal zitten, een half uur uit een college wordt besteed aan Wall-E en Star Trek, blijf ik gewoon ’school’ zeggen. Want zo elitair en volwassen is de universiteit helemaal niet. Nu zullen de meeste doorgewinterde universitaire studenten het hier niet mee eens zijn, iets met imago-schade. Misschien verander ik in de loop van mijn schoolcarrière nog van mening, we zullen zien.

Ik kan nog niet goed zeggen of de studie me bevalt. Ik wist sowieso al van te voren dat psychologie niet mijn passie is, maar ik moet iets hebben om ’s ochtends voor uit mijn bed te komen en fulltime werken is dat nu nog niet. Doordat ik al twee jaar Psychologie heb gevolgd op HBO niveau en een extra wiskunde cursus er naast heb gevolgd, heb ik al een kleine voorsprong en zijn veel colleges herhaling van de stof die ik al heb gehad. Dit vind ik heel prettig. Zo zat ik in het werkcollege Inleiding Onderzoeksmethodologie met gemak de opdrachten te maken terwijl een ander meisje zuchtend en steunend na een uur nog steeds niets had opgeschreven. Heel vervelend voor haar, maar ik kreeg er stiekem wel een fijn gevoel bij dat ik het in een keer allemaal snapte. En het had nog wel met statistiek te maken! Normaal ben ik dan dat meisje dat er niets van snapt. Tot nu toe gaat het me dus allemaal nog heel goed af.

Mijn grootste angst was dat ik zou verdwalen op de grote (!) campus, zie plattegrond. Inmiddels ben ik ook al een aantal keer verdwaald, maar gelukkig zijn de mensen heel aardig en behulpzaam als ik de weg vraag. De campus is trouwens wel heel tof, er is zelfs een supermarkt en een kapper te vinden. Het is bijna een dorp op zich.

En als ik de studie nu ook nog leuk ga vinden, zal dat helemaal fijn zijn. Ik ga mij in ieder geval volledig in zetten en mijn best doen om over 3 jaar mijn bachelor diploma in ontvangst te kunnen nemen. Leuk om weer een doel te hebben, geeft een mens weer moed

Hoe zijn jullie eerste schooldagen verlopen?

Ik heb een hele leuke souvenir van Lowlands mee naar huis genomen, een griepje. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik me zo ontzettend verrot heb gevoeld. Volgens mij was het ergens op de basisschool toen ik zo benauwd was dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Nu dacht ik gelukkig niet dat ik dood zou gaan, maar ik wilde het wel bijna omdat ik me zo ziek voelde. Vandaag gaat het alweer een stuk beter, ik ben alleen nog de longen uit mijn lijf aan het hoesten maar de oorpijn en snotneus is zo goed als verdwenen.

Naast de hele week ziek in bed te hebben gelegen, heb ik ook heel iets leuks gedaan; een Macbook gekocht. Ik was al een hele tijd aan het sparen voor zo’n mooie grote 27″ iMac, maar bij nader inzien leek een laptop mij toch handiger in verband met school. Dus afgelopen woensdag heb ik eindelijk de stap genomen om al mijn spaargeld uit te geven aan een Apple juweeltje. Het is de Macbook Pro 15″ (met i5-processor, ik heb me laten vertellen dat dat heel goed is) geworden.

Een hele verbetering, zoals op de foto wel te zien is. Mijn “oude” laptop, oud tussen aanhalingstekens omdat ik hem nog maar net iets langer dan een jaar heb, viel bijna uit elkaar. Ik ben er een keer heel hard mee tegen een deurpost aangelopen (deukje), er is een zware spaarpot op gevallen (nog een deukje en wat lampjes deden het niet meer) en tot overmaat van ramp zijn er twee boekenplanken met alles wat daar opstond op mijn laptop en op twee volle glazen wijn gevallen, die vervolgens met volledige inhoud over mijn laptop vlogen waardoor mijn laptop K.O. ging (toetsenbord en cd-speler kapot). Ik ben nogal een kluns kan je wel stellen.

Ik ben dus erg blij met mijn nieuwe aanwinst. Tot dat ik er echt op ging werken, wat een rot ding. Het is in het begin heel onhandig om mee te werken als je je hele leven met Windows hebt gewerkt. Maar ik merk wel dat het steeds iets beter gaat. Woensdag moest ik nog Googelen naar waar in vredesnaam de delete-knop op mijn Macbookje zat, vandaag druk ik als een ware Mac ervaringsdeskundige de function en backspace toetsen tegelijk in. Ik denk dat ik nog wel een weekje nodig heb om er helemaal aan te kunnen wennen.

Mijn stem heb ik ergens op de camping achtergelaten, mijn lichaam tintelt door slaapgebrek en het vooruitzicht om zo mijn zeiknatte koffer uit te pakken doet mijn gemoedstoestand ook niet ten goede. Maar wat was het weer geweldig, Lowlands voor de vijfde keer.

Ik heb zo veel leuke dingen gezien, gehoord, gegeten en gedaan! Als ik er aan terug denk word ik weer helemaal excited en heb ik nu al zin in volgend jaar. De hoogtepunten waren toch zeker Cymbals Eat Guitars (het was pure seks), I Blame Coco (schattig meisje met mooie liedjes), Graffiti6 (de muziek was net zo mooi als de zanger), The XX (mijn keelpijn ging spontaan weg door het goede optreden) en Anouk (ieh, imago schade).

Ik zou graag nog allemaal Lowlands avonturen met jullie willen delen, maar ik ga even een overdosis Strepsils en aspirine eten, de longen uit mijn lichaam hoesten en slaap inhalen.

Sfeerimpressie

Donderdag ging ik op wereldreis. Minstens tien uur reizen op één dag, ik keek er naar uit. Met tien uur reizen kan je op de meest prachtige en exotische plekken van de wereld komen. Egypte, een vlucht van 5 uur. Of New York, waar je al bent met zeven uur. Ik ging naar Maastricht. Vijf uur heen en vijf uur terug. Maar dit alles voor een goed doel, het ontmoeten van twittermeisje @Ottomisvico (die ik vanaf nu gewoon Anne noem).

05:00 uur
Ik word gewekt door mijn wekker, na 2,5 uur slaap voel ik me behoorlijk verrot. Normaal maak ik ’s ochtends een hobby van het zo vaak mogelijk drukken op de snooze-knop, maar vandaag niet. Ik zit vol met excitement voor mijn binnenlandse wereldreis en twitterdate waardoor ik meteen met een warrig en duizelig hoofd uit mijn bed spring. Maastricht, here I come!

06:15 uur
Mijn langverwachte wereldreis gaat dan eindelijk beginnen. Eerst met de bus van Eibergen naar het prachtige Enschede, een ritje van zo’n drie kwartier. Op dit moment ben ik al best zenuwachtig, aangezien ik nogal een antiheld ben in het openbaar vervoer. Tijdens mijn busreis zag ik lieve koeien slapen in zo’n laagje mist, een rustgevend beeld. Eenmaal in Enschede aangekomen sla ik nog wat Red Bull in en pak ik de trein naar Utrecht.

09:00 uur
Veilig aangekomen in Utrecht. Op het station in Utrecht voel ik me altijd thuis, iets met logeren op het station en wachten op de eerste trein naar het oosten na een avondje party’en. Ik stond heel leuk te wachten bij spoor 15a, gelukkig kwam ik er net op tijd achter dat spoor 15a niet hetzelfde is als 15b. Terwijl ik op spoor 15b sta doet het volgende probleem zich voor; ik moet in het voorste treinstel zitten want het achterste treinstel gaat naar Heerlen. De twittermensen wisten mij te vertellen waar ik in moest stappen en een lief omaatje bevestigde dat ik in het goede treinstel zit als ik naar de uithoek van Nederland wil. Op dit moment moet ik absurd nodig plassen, dankjewel Red Bull. Omdat ik een plasfobie heb en een afkeer jegens treinwc’s houd ik het hardcore op. Maar na een half uur werkt dat ook niet zo prettig meer voor mijn gemoedstoestand dus neem ik de horror-beslissing om gebruik te maken van een treintoilet. Ik kom binnen in een vies klein hok met een doordringende pisgeur, het moet maar. Terwijl ik de wcbril omhoog doe zie ik een wcpot die tot de rand gevuld is met urine van waarschijnlijk tien verschillende mensen. Gad-ver-dam-me. Ik vlucht weg van de wc, aankomend bij mijn plekje zie ik dat twee oma’s mijn plek hebben ingepikt. Die ouderen van tegenwoordig, om van te kotsen. En zo keek ik ze ook aan, alsof ik elk moment over ze heen wilde kotsen. En plassen, want ik moest nog steeds heel nodig.

11.42 uur
MAASTRICHT! En het fijne aan het station van Maastricht is dat ze ontzettend schone en fris ruikende toiletten hebben. Hemels. Beste 50-cent-uitgave die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Anne wordt op dit moment net wakker, nadat ze zich door drie wekkers had verslapen. (Toen ik wakker werd, ging zij net slapen, dus ik zag het al een beetje aankomen) Dus mijn reis is nog steeds niet tot een einde gekomen. Want ik moet nu met een bus. Ik weet alleen niet welke bus, waar ik uit moet stappen en waar ik überhaupt kan instappen. Na een hilarisch telefoongesprek met Anne ben ik helemaal up-to-date van mijn laatste reisje dat ik moet maken. De buschauffeur vraagt nog aan mij of ik nog nooit met de bus heb gereisd, vast door de panische, verwarde blik in mijn ogen. De batterij van mijn telefoon is inmiddels ook zo goed als leeg door het vele getwitter wat mij ook niet echt gerust kon stellen. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed.

De date
Anne is heel leuk, ze praat schattig en haar haren zijn heel mooi in het echt. En onze twitterdate was ook heel leuk!  We kwamen een Ali-B lookalike tegen die de weg vroeg. We hebben appelbiertjes gedronken in het park, waar lieve eendjes en een mopshondje rond waggelden. Anne kocht een Lowlands-telefoon bij een verkoper die ik niet kon verstaan. We hebben een iPad aangeraakt. Ze liet mij de mooiste boekenwinkel van de wereld zien. En we hebben wijntjes genuttigd onder het genot van het diepzinnige programma Take Me Out. Verder hebben we ook nog prachtige foto’s van onze mooie hoofden gemaakt, die in eens toch een stuk minder mooi lijken op de foto’s, en geroddeld over vervelende mensen op Twitter. Het was de lange reis dubbel en dwars waard.

21.30 uur
Ik moet weer naar huis. Omdat ik de bus miste (we waren zo druk met foto’s maken dat we de tijd uit het oog verloren) werd de terugreis nog vreselijker dan de heenreis. Ik kon namelijk niet meer tot Enschede komen maar  tot Arnhem. Gelukkig zijn er lieve mensen op twitter die mij er op wezen dat ik ook nog tot Zutphen kon komen. Én gelukkig heb ik het allerliefste vriendje van de hele wereld die mij wel in Zutphen wilde ophalen. Op mijn terugreis maakte ik weer vreselijk spannende dingen mee, waar ik maar niet te veel over zal uitweiden. Ik zat in ieder geval tijdens mijn reis naast een spastische jongen, hysterische meisjes die een fles wijn probeerden open te maken met behulp van een nagelvijl en een deodorantfles, een jongen onder invloed van iets die net iets te dichtbij kwam en rare opmerkingen maakte en zijn hoofd uiteindelijk door het treinraam wilde steken. Oja, en ik kwam nog een bloedspoor tegen in ’s Herthogenbosch. En in Zutphen kreeg ik kopjes van een lief katje. Uiteindelijk kwam ik rond half 3 doodvermoeid maar wel heelhuids aan in Eibergen. (Om vijf uurtjes te slapen, want de dag er na moest ik weer vroeg uit bed om te winkelen, maar daarover later meer).

Beeldmateriaal

Ik heb vannacht zo’n mooi jasje op Asos.com besteld! Ik twijfelde wel, omdat het jasje toch toch aan de prijzige kant is voor mijn doen (en ik eigenlijk aan het sparen ben voor een Macbook Pro). Maar hoe langer ik er naar keek, hoe meer verliefd ik er op werd. Soms heb ik dat, dan kom ik iets moois tegen en dan voel ik vlinders kriebelen in mijn buik. Typisch symptoom van mijn chronische koopziekte.

En ach, de laatste weken werk ik ook absurd veel. Dus ik heb wel een cadeautje verdiend. (Dat goed praten en excuses verzinnen voor mijn koopgedrag is trouwens koopziekte-symptoom nummer twee)

Op de foto’s wordt hij dicht gedragen, maar als je hier klikt kan je het catwalkfilmpje bekijken waar het jasje los gedragen er vele malen mooier uit ziet. Als het goed is krijg ik hem aanstaande donderdag of vrijdag binnen (ik hou van express delivery!), samen met nog een ketting van de herenafdeling en de oude vertrouwde tepelstickers. Helaas is er op beide dagen niemand hier overdag thuis. Hopelijk zijn mijn buren dan zo aardig om het pakketje in ontvangst te nemen zodat ik zaterdag kan shinen in mijn nieuwe aanwinst.

Ik riep het zaterdag al op Twitter “vandaag ga ik voor Kate Moss” spelen. Nu zijn ik en mijn fotogeniekheid in de verste verte niet te vergelijken met Kate Moss. Maar het gaat om het idee. Fabian zit op de kunstacademie en had voor een herkansing met spoed een model nodig. Nu heb ik totaal geen ervaring met voor de camera staan, maar als favour voor hem wilde ik het wel proberen. Ik was hopeloos als model, maar gelukkig is er toch nog één redelijk mooie foto uitgekomen, waar ik zelf stiekem ook best trots op ben. Tadataa:

Serie “We are burglers” door Fabian Landewee ©

En als trotse Achterhoeker wilde ik ook nog graag wat boerenmeisje-foto’s van mijzelf in het maïs, deze zijn uiteraard alleen voor de lol gemaakt, zonder enige artistieke bijbedoelingen dan mijn opgewekte persoonlijkheid vast te leggen in pixels.

Vooral de laatste foto vind ik erg leuk! Make love to the maïs, baby.

Fabian is trouwens niet alleen heel leuk maar ook een hele goede fotograaf. Als deze foto’s je interesse hebben gewekt moet je zeker even zijn website bekijken, want daar staat nóg mooier werk van hem op!

Nu ik bijna twee maanden niet heb nagelgebeten, heb ik een nieuwe obsessie ontwikkelt. Het kopen van zo veel mogelijk nagellak. Ik wil ze in alle kleuren, vormen, merken en prijsklassen. Ik heb twintig jaar lang geen nagellak gekocht, om dit te compenseren mag ik nu zo veel kopen als ik wil. Dat is mijn excuus.

De volgende drie kleurtjes zijn mijn favorieten. Kan je meteen zien hoe lang mijn nagels al zijn! Behalve de nagel van mijn ringvinger, zoals wel te zien is op de eerste foto met het Chanel lakje, gisteren is die gesneuveld

Chanel 219 Black Satin & Goud

Rimmel 210 Ethereal

Rimmel 825 Sky High

Nagellak inspiratie:

Lacquerized
Wickedskakid
I love nail polish
Pop Your Color

Wil ik in Berlijn wonen in een schattig appartement, midden in de stad. En dan is er een koffiewinkeltje in de buurt waar ik koffie verkeerd in een kartonnen beker met een plastic deksel haal. Daarmee ren ik dan naar mijn atelier waar ik allemaal kunstwerkjes maak en verkoop aan aardige Duitse mensen. En ik heb allemaal notitieboekjes waar ik dingen in plak en wijze woorden inschrijf.

Wil ik heel graag een lief mopshondje hebben waar ik mee ga wandelen en picknicken in het park. En als ik dan andere mensen met hondjes tegenkom zeg ik ‘Gutentag!’ en is mijn Duits goed genoeg om een klein praatje te houden over het weer.

Wil ik genoeg geld hebben om de mooiste kleding en kapsels te hebben. Het hoeft nog niet eens heel erg duur te zijn, zo lang ik er maar heel arty en sophisticated uit zie. Dat wordt mijn stijl dan; arty & sophisticated. Met lange blonde haren. Een beetje als een topmodel slash heroïne junkie, alleen dan zonder de drugs natuurlijk.

“Stop waiting for things to happen,

go out and make them happen.”

Vorige week vrijdag hadden Nick en ik het geweldige idee om cocktails te maken. Nick kwam bij mij met zijn Cocktail Bijbel en we gingen op zoektocht door Eibergen om alle benodigdheden te bemachtigen. Een stuk of vijf winkels verder hadden we een shaker, martini glazen en voor 50 euro aan sterke drank gevonden. Het avontuur kon beginnen.

We begonnen met een vertrouwde Cosmopolitan. Hier voor heb je nodig:

• Cocktail shaker
• Martini glazen
• IJsblokjes
• Limoensap
• Cranberrysap
• Wodka
• Cointreau
• Decoratie fruit, bijvoorbeeld frambozen

Het drank en sap moet je allemaal in de juiste proportie in de shaker gieten. Ik heb geen flauw idee wat de juiste verhouding is, dus dat zal ik hier niet stap voor stap uitleggen. Wij deden het op gevoel met een vleugje goed geluk. Ben je toch ontzettend benieuwd naar de bereidingswijze dan kan je dit beschamende filmpje met mij in de hoofdrol bekijken (maar liever niet, anders krijg je een heel raar beeld van mij):

Na al het gelach en chaotische geklungel is er toch nog een prachtige cocktail uitgekomen. En niet geheel onbelangrijk; hij smaakte héél goed!